Brittenvirus

Hier kan je mijn columns lezen die verschenen in het BLH blad in de periode van februari 2009 -mei 2010. Het tekstje van het brittenvirus dateert reeds van begin 2008. De tekstjes staan gerangschikt van oud (bovenaan) naar nieuw (onderaan). Voorlopig schrijf ik even geen columns meer, indien daar toch weer verandering in zou komen, lees je dat hier {#emotions_dlg.winking}

 


Boodschap van algemeen nut - Het Brittenvirus

Het brittenvirus. U hebt er allicht al wel eens over gehoord. Ludiek wordt het in een gesprek gegooid "pas maar op voor het brittenvirus! Een keer een brit en dan ben je verslaafd!"... gevolgd door een bulderlach...

Je glimlacht eens, want als “niet-britten-verslaafde” vind je de uitspraak nu ook weer niet zo grappig. En eigenlijk vind je britjes niet eens zo mooi. Wat een idiote bolle kop. Je kan geen winkelrek met kattenvoer passeren of daar staat dat typische whiskaskatje je aan te staren. Het brittenvirus? Naaah, dat bestaat niet, of je bent er immuun voor. Maar jij voelt niks. Nikse virus. Helemaal gezond.

Maar dan sluipt het ineens je leven binnen. Zo'n blauwtje. Dat is toch eigenlijk wel schattig. En die idiote ronde kop?... Valt eigenlijk wel mee toch?

En ineens loopt er een britje rond in huis. Maar dat brittenvirus? Nee daar voel je niks van. Dat is maar een fabeltje, je voelt je helemaal gezond!

Ok ja, ondertussen vind je die Whiskasbritjes ook wel leuk, en Lilac is ook wel mooi. 
En Bicolor, maar dat vond je altijd al. Echt waar!

Maar voor de rest? Creme? 't Is niet wit, 't is niet rood. Torties? Te rommelig. Tricolor? Idem dito. En chocolat? Je vriend mag er dan al voor bezweken zijn, maar jij blijft standvastig.

En dan al die “nieuwe” kleuren. Fawn en Cinnamon bv. Nee, geef jou maar Blauw, Lilac, Bicolor en Silver Tabby. Oh en natuurlijk Torties en Tricolor en Creme en heel misschien Chocolat en ja, ok, zo'n Fawntje is ook wel leuk en zo'n Cinnamonetje mag er toch ook best zijn. En als we dan toch bezig zijn, zo'n schattige Silvertjes en Goldentjes en Witte britjes. Witte britjes zijn ook leuk.

Het is zo ver gekomen dat je er nog een britje bij wilt, maar gewoon niet meer kan kiezen omdat er zoveel leuke kleurtjes zijn...

Maar het Brittenvirus? Nee hoor, dat brittenvirus... dat bestaat niet. Nikske virus. Ik ben helemaal gezond! (uiteraard gevolgd door een bulderlach)

Hanne - Cattery Smitten Kitten

 

 

Kattenslaapje

Ik zit aan mijn computer met slaapoogjes, ook al is het ondertussen 11u 's morgens.  De boosdoener vraagt u?

Een blauwe pluis die luistert (?) naar de naam Poppie.
O ja, en wat u moet weten; Ze Is Krols.
Tweede keer op rij alweer en ze loopt dag en nacht te gillen.
Verder als een kattenslaapje 's nachts komen wij dus niet. (Sorry lieve buren!)

Sinds we weer katten in huis hebben is ons leven grondig veranderd. 
Als het goed met hen gaat is het een zaligheid.
Wat kan je er toch blij van worden als ze poesheerlijk liggen te slapen,
Lekker gek rondlopen en spelen, likkebaardend hun buikje rond eten.
En het geluid van een spinnende, tevreden kat... is er iets dat daar tegenop kan?
 
Maar als er wat scheelt, pieker je je gek!
 
Een kat die niet gelukkig is in de groep.
Een kat die precies niet lekker in haar velletje zit.
Een kat die wat minder eetlust heeft. (Ze zal toch niet ziek zijn he?!)
 
De zorgen, de bezorgdheid die de verantwoordelijkheid en de liefde voor je katten met zich meebrengt.
Vaak is het genoeg om je nachtenlang wakker te houden.
Moe van het piekeren val je 's morgens nog eventjes in slaap.
Maar verder als een kattenslaapje kom je helaas niet.
 
Samen wachten met mamapoes.
Op de komst van gezonde en lieve kittens.
Slapeloze nachten, de wekker zetten om te kijken of HET MOMENT reeds daar is.
Met kattenslaapjes probeer je de rit zo goed mogelijk door te komen.
Dat je doodmoe bent vergeet je zo eens je het wonder van de geboorte mag aanschouwen. 
Je mag er bij zijn van haar, je mag er zijn voor haar. 
Dát is een prachtig geschenk. 
En dat je zowat om valt van de slaap is bijzaak. 
Je doet straks wel een kattenslaapje.
 
Kittens in huis, wat een rijkdom!
Maar als het mis gaat, wat dan?
Een ukje komt niet bij of mama heeft niet genoeg melk.
Bijflessen dus... 
Om de twee uur, dag én nacht. 
Je gunt jezelf een kattenslaapje wanneer het kan.
Al is het is vooral je innige vriendschap met koffie die je op de been moet houden.
 
Maar ondanks de slapeloze nachten, is het het helemaal waard!
De liefde die je mag geven, de liefde die je krijgt...
Ik zou er geen seconde van willen missen!
En jullie vast ook niet...
 
Hanne
 
-Cattery Smitten Kitten-

 

Onthaasten

Sinds kort voel ik mij de rijkste mens ter wereld...

Nee, geen lotto gewonnen, geen erfenis van een rijke, onbekende suikeroom, geen aandelen die spectaculair zijn gestegen...
Geen kluis die mijn rijkdom herbergt, geen geheime codes, geen eiland met prikkeldraad. Noch 50 bewakingscamera's noch bloeddorstige waakhonden met vlijmscherpe tanden om mijn schat te beschermen...
 
Nee, onze rijkdom ligt zomaar in onze woonkamer. Een knusse werpkist werd benoemd tot veilig fort van dons en Poppie -onze kersverse mama- is alles wat ze zijn moet.
Lief, geduldig, zorgzaam, maar ook kordaat als dat moet.
En als er gevaar dreigt, bewaakt ze het fort en verandert ze even in een vuurspuwende draak.
 
Ze heeft er haar handen mee vol; 6 kleine wollebollen... en allemaal willen ze hetzelfde; aandacht van mama en melk.
De bende wriemelt over en onder elkaar heen, maar Poppie blijft er volkomen rustig onder.
Ik sta erbij en kijk ernaar...
 
En dat ene zinnetje typeert waarschijnlijk mijn hele houding ;-)
Wie wilt er nu het huishouden doen met zoveel moois in huis?!
Wil ik echt de afwas doen of wil ik staren naar de kittens?
Wil ik echt stofzuigen of wil ik wegdromen bij de aanblik van onze pluizige beertjes?
Niet bepaald moeilijke dilemma's dat verstaat u...
 
Afspraken worden afgezegd, deadlines worden verschoven...
Prima onthaastingskuur zo'n nestje!
 
Na de stress van de eerste dagen verblijf ik naar grote tevredenheid permanent op een roze wolk.
Nu enkel nog het huishouden weer op de rails krijgen en die berg onbeantwoorde emails behandelen...
Hm... of toch nog een uurtje kitten staren?
 
Ik geloof dat u het antwoord al weet... ;-)
 
Hanne 
 
-Cattery Smitten Kitten-

 

 

Het lege nestsyndroom

3 maanden geleden schreef ik nog hoe ik volledig in de wolken vertoefde...
3 maanden... we weten geloof ik allemaal hoe snel die voorbij kunnen vliegen als je kittens in huis hebt...
 
3 maanden lang stond alles in teken van onze eerste Smitten Kittentjes.
Sociale verplichtingen? Hmmmm... als het dan écht moet... (Maar niet van harte... En enkel als ik geen smoes verzinnen kon!)
Met mijn hoofd zat ik nog thuis bij onze kittentjes en wat was ik telkens blij als ik weer voet kon zetten in onze woonkamer.
6 kleine dropjes die in hun enthousiasme over hun pootjes struikelden om maar zo snel mogelijk bij mij te zijn.
En ik moet u vast niet uitleggen dat tv kijken zoveel leuker is met 6 wollebollen op schoot!
 
Tientallen keren per dag kattenbakken scheppen. Dat nam ik erbij.
De vele schrammen op mijn handen en benen, achja, dat vervaagt!
Kuisen was een dagtaak. En dat meerdere keren per dag :-D
Mijn sociale leven? Euhm... zowat onbestaand...
Mijn woonkamer? Een gevaarlijk hindernissenparcour en je moest al halsbrekende toeren doen om van de ene kant naar de andere kant te geraken!
Invasie van de wollebollen en hun uitzet van tientallen kattenspeelgoedjes, mandjes, tentjes en krabpaaltjes!
 
Naarmate de tijd vorderde ging ik steeds verbetener op zoek naar de pauzeknop.
Helaas! Tot op heden zonder succes :-(
 
En zo komt het dat ik momenteel nog maar één Smitten Kittentje heb rondhuppelen.
De andere 5 huppelen tevreden rond in hun nieuwe thuis.
 
Ik krijg alleen maar positieve berichten. Gelukkig maar!
Maar hier in Cattery Smitten Kitten is het eventjes ondraaglijk stil...
 
Hanne - Cattery Smitten Kitten
 
PS Duimen jullie mee dat onze poes Zsazsa een eind maakt aan deze stilte en de werpkist voor ons vult?

 

 

Onze "Stud"

Het was al zo lang een droom van mij,
een eigenste echte Brits Langhaar kater.
 
Zo een stoere beer,
de droomvent van mijn poezendames...
Kater met Hoofdletter K.
 
Na een lange zoektocht, lang wachten en een lange reis naar Engeland was het dan eindelijk zo ver! 
Pumpkin kwam de gelederen versterken!
Onze "stud" was gearriveerd! Nou ja... stud...?
 
Laat ik maar eerlijk bekennen dat ik voorlopig niets anders kan dan schaterlachen als ik de woorden "Pumpkin" en "stud" in een zin gebruik.
Want jeetje... wat is het toch een kluns!
 
Al slapend uit het hoogste mandje van de krabpaal vallen, afstanden te kort inschatten, in de stoffen rolgordijnen proberen te kruipen (visualiseer dat maar eens, het gordijn rolt af, Pumpkin bevindt zich nog steeds op de grond, nageltjes stevig verankerd in het stof van de rolgordijnen... enkel de gaatjes in het gordijn worden groter en groter...).
Kluns eerste klas! Met een Hoofdletter K.
 
Laatst moest Pumpkin zelfs in bad omdat hij met zijn pluizige achterwerk recht in een bordje carnibest was gaan zitten!
Je had hem eens moeten zien zitten onze dappere "stud", letterlijk en figuurlijk een verzopen katje.
En ook de geluiden die hij voortbracht deden in niets denken aan een stoere kater!
 
Miauwen kan hij niet, gillen als een tienermeisje dan weer wel.
Bloemschikken is zijn favoriete hobby (geen kamerplant is hier meer veilig...) en ook snit-en haartooi kan hem wel bekoren. Enthousiast wast hij alle katten en legt de kapsels in model ;-)
 
En toch zijn mijn meiden gek van hem en liggen ze liefst van al lekker knusjes tegen Pumpkin aan te slapen.
En Pumpkin geniet, want Pumpkin vindt alles en iedereen lief.
 
Kluns? Mislukte Romeo? Helemaal niet!
Pumpkin is gewoon een moderne man!
 
Hanne - Cattery Smitten Kitten

 

 

Kleine meisjes worden groot...

Een jaar geleden begon voor ons het avontuur van een eerste nestje.
Maanden, ja zelfs jaren hadden we er naar uit gekeken.
 
De tijd vloog en voor we het wisten was het al zover.
Een hoopje wollig en spinnend geluk, een fiere mama Poppie en een stapelverliefde poezenmama Hanne waren het resultaat. 
Kortom; onze allereerste Smitten Kittens waren gearriveerd!
 
Helemaal geweldig vond ik ze! Prachtige minikatjes, maar toch al helemaal af.
Van kop (inclusief supersnoezige snorhaartjes) tot teen (inclusief mini klauwtjes).
Ze pasten nog perfect in de palm van mijn hand.
 
Ik bleef de daaropvolgende maanden verwoed naar de pauzeknop zoeken, maar het had geen zin... 
Ik knipperde één keer en ineens waren we drie maanden verder: 
De ukkies waren klaar om naar hun nieuwe families te gaan...
Huh hoe kon dat nu zo snel?!
 
Gelukkig bleven we niet achter met lege handen, want één kittentje bleef.
Eén wollig meisje, onze lieve Amber.
Voor altijd mijn kleine meisje.
Dat was de afspraak.
 
...En wat wist ze goed dat ze zo bijzonder voor ons was, onze kleine prinses.
Hoe ze het gedaan kreeg blijft me een raadsel, 
maar de bestaande regeltjes ten Huize Smitten Kitten leken niet voor haar te gelden... 
Rotverwend werd de kleine wollebol, en dat was vooral mijn schuld vrees ik ;-) 
 
Tja... als ik die mooie ronde oranje ogen voor mij zag, kon ik gewoon geen nee zeggen.
En dat was ook helemaal niet erg. "Nee" stond toch niet in haar woordenboek.
 
Op een mooie lentedag besloot Amber dat het tijd werd om volwassen te worden...
Ik probeerde het nog even vakkundig te ontkennen, want Amber is nu eenmaal mijn eeuwige kleine meisje.
En kleine meisjes worden nooit krols.
 
Maar een paar uur later was er geen ontkennen meer aan.
Amber rolde en kirde.
Mja, toch wel duidelijk krols.
 
Geëmotioneerd slikte ik de krop in mijn keel weg toen ik haar daar promiscue zag rollen over de vloer...
Mijn kleine meisje wordt groot!
Nu al?! Dat was toch helemaal niet de afspraak?!
 
Gisteren paste ze nog in de palm van mijn hand... Echt waar...
 
Hanne - Cattery Smitten Kitten


view kittens